Applying Social Engineering for Localized Technology Development: A Case Study in Forage Management for Cattle Farmersการประยุกต์ใช้วิศวกรสังคมเพื่อการพัฒนาเทคโนโลยีในระดับท้องถิ่น: กรณีศึกษาเรื่องการจัดการพืชอาหารสัตว์สำหรับเกษตรกรผู้เลี้ยงโค

Abstract

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประยุกต์ใช้แนวคิดวิศวกรสังคมในการพัฒนาเทคโนโลยีสู่ท้องถิ่น และเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการหญ้าสำหรับเลี้ยงโคให้แก่เกษตรกรผู้เลี้ยงโคในท้องถิ่น กรณีศึกษา เกษตรกรผู้เลี้ยงโค ตำบลพะวง และตำบลเกาะแต้ว อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา โดยมีขั้นตอนเริ่มจากการประยุกต์ใช้แนวคิดวิศวกรสังคมเพื่อสรุปปัญหาและแนวทางแก้ไขโดยการเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการหญ้าสำหรับเลี้ยงโค เครื่องมือที่ใช้คือ เครื่องมือวิศวกรสังคม 5 ชนิด ได้แก่ ฟ้าประทาน , นาฬิกาชีวิต , ไทม์ไลน์พัฒนาการ, Timeline กระบวนการ และ M.I.C. Model โดยประยุกต์ใช้ควบคู่กับเครื่องมือคุณภาพ (Quality tools) ได้แก่ ใบตรวจสอบ แผนภูมิพาเรโต และผังก้างปลา ในการสรุปข้อมูลและประเด็นปัญหา แบบประเมินดัชนีความผิดปกติ (AI) เพื่อประเมินปัญหาสุขภาพ และแบบประเมินการออกแบบเครื่องมืออุปกรณ์ที่สร้าง ผลการศึกษาพบปัญหาการเลี้ยง การจัดการหญ้าสำหรับเลี้ยงโค รวมถึงปัญหาสุขภาพที่มีความเมื่อยล้าการเลี้ยงโค โดยมีค่าดัชนีความผิดปกติ (AI) เท่ากับ 2.46 หมายถึงต้องเอาใจใส่ ระมัดระวัง ในการทำงาน จากการประยุกต์ใช้เครื่องมือวิศวกรสังคมที่พบปัญหานำไปสู่การเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการหญ้าสำหรับเลี้ยงโค โดยการถ่ายทอดความรู้ การปลูกหญ้า เนเปียร์ที่ทดแทนหญ้าธรรมชาติที่ขาดแคลน การออกแบบและสร้างเครื่องย่อยหญ้าเนเปียร์ที่ทดแทนแรงงานคน ผลการประเมินเครื่องย่อยหญ้าเนเปียร์ จากผู้เชี่ยวชาญ/ผู้ชำนาญการ 5 ด้าน คือ ด้านประสิทธิภาพ ด้านการใช้งาน ด้านความปลอดภัย ด้านคุณภาพของหญ้า และด้านความคุ้มค่าและความยั่งยืน โดยรวมมีค่าเฉลี่ย 4.30 ซึ่งอยู่ในระดับความเหมาะสมมากที่สามารถนำไปใช้แทนแรงงานคนในการหั่นหญ้า จากการประยุกต์ใช้แนวคิดวิศวกรสังคมช่วยเสริมสร้างทักษะชีวิต (Soft Skills) ที่จำเป็นให้นักศึกษาในศตวรรษที่ 21 ให้เกิดทักษะการเป็นนักคิด นักสื่อสาร นักประสานงาน และนักสร้างนวัตกรรมชุมชน ตามกระบวนการพัฒนาทักษะวิศวกรสังคม

This study applies the social engineering concept to localize technology and enhance forage management for cattle farmers in Pawong and Ko Taeo Sub-districts, Mueang District, Songkhla Province. The methodology integrated five social engineering tools (Fah Prathan, Life Clock, Development Timeline, Process Timeline, and M.I.C. Model) with fundamental quality tools (Check Sheets, Pareto Charts, and Fishbone Diagrams) to systematically identify root problems and formulate solutions. Additionally, an Abnormality Index (AI) assessed occupational health risks, alongside a design evaluation for the newly developed equipment. The findings indicated significant deficiencies in existing forage management practices and prevalent occupational health issues among farmers. The calculated AI score of 2.46 underscored a critical need for ergonomic interventions and heightened operational caution. Through the application of social engineering principles, comprehensive solutions were devised. These interventions included knowledge transfer regarding Napier grass cultivation to mitigate natural forage scarcity, alongside the design and fabrication of a mechanized grass chopper machine to supplant manual labor. Expert evaluations of the prototype across five dimensions yielded an aggregate mean score of 4.30, demonstrating its high viability for practical implementation. Beyond localized agricultural advancements, the integration of this social engineering framework significantly bolstered students' essential 21st-century soft skills, cultivating proficiencies in critical thinking.